l Gedichten – Els van Dinteren
Close

25 jaar nadien

HERINNERING

 

in de kamer wees hij waar de tafel stond

hoe de kinderen hier hun eerste stappen zetten

dagelijks geluk van rust en geborgenheid

thuis rustte nu in muren overwoekerd

 

door wingerd  wilde hop  lager de varens

oude mossen  witte lelies

de trap hing moederziel alleen boven was gezonken

in de hel van geweld en haat

 

een rode kastanje had als nieuwe bewoner

de ruimte al bloeiend in bezit genomen

buiten – zwaar van kersen abrikozen en druiven

het uitzicht met beboste bergen een roepende

 

aangevreten door het grote vergeten

geen verzachtende omstandigheden te vinden

op de onbegaanbare wegen van

Srebrenica en Potočari

 

© 040715  els van dinteren

geschreven n.a.v. de documentaire Waarom Srebrenica moest vallen

Verlangen

© Klara Dijkema

 

we plukten stengels en gooiden de bloemen

aan de kant van de sloot, het ging om holle stelen

die fluit zouden worden, als het lukte om er

vorm in te snijden en er toon uit te blazen

 

de bloemen werden meegenomen als dank

voor het late buitenspelen, nadat eten met

grote snelheid was verorberd en door haar

een boterham voor onderweg was ingepakt

 

nu komt de toon uit andere instrumenten

de overdaad langs het zandpad wordt gesneden

om tafels te sieren met het prille groen

het zachte crème als filigrein van een mooie kindertijd

 

© Els van Dinteren

 

 

Virtueel

Picasso-vrouw: Le Rêve

 

vertrouwd, teder, zachtaardig

beantwoordt hij mijn vragen

zonder verbazing en terughoudend

voorzichtig met zijn poëzie

 

kleedt hij mij in zijden Georgette

wikkelt mijn verlangen in een jas

van zacht soepele Kasjmier

hier is alleen het mooiste goed

 

geen moeite om mij mee te delen

dat het goed is wat ik doe:

ik ben zijn open boek

hij prijst mij en prijst mij…

 

zonder hem te mogen zien

horen, voelen

proeven

 

© els van dinteren

 

 

 

 

 

Kinderwonderwereld

op de gedekte tafel het thé-complet
met petitfour, koekjes, bonbon
naast thé-kannetje en suikerpot
voor de kleintjes de wonderschelp

vanuit het grote bed onder de warme
oranjerood gestikte deken samen
turen naar het grote waterglas
minuut….na minuut…na minuut

tergend langzaam ontvouwt zich
het bloemenspektakel en verschijnt
voor minder dan één dag heel China
in bontgekleurd crêpepapier.

© els van dinteren

 

Herfstzielen

nevel hindert het ochtendgloren
er is geen sprake van klare taal
of hoop op heldere gedachten

de dag blijft hangen tussen oeroude
stenen in geur van bladerrot
en sfeer van schoonheid en verval

bij het veen waar zij gevonden is rijzen
angstige gedachten, stijgen vragen op:
hoe kon het gebeuren, was ze alleen?

cirkels omarmen de verstilde plek waar
opvliegende vogels en bladgeritsel
ontaarden in een trage danse macabre.

© els van dinteren

Vertigo

zonder aanwijzing of bericht heb je
het vertrouwde zelfgebouwde nest verlaten
ik wacht, verstoken van je tederheid
hoe ver ben je gevlogen?

vastgeketend in een hoofd met dons
en een kapstok vol herinnering
vlieg je door een heg met doornen
je laatste pak zo linnengrauw -de schering

los van inslag- en aderen als rood koraal
het hoofd nog trots geheven maar geen poot
om op te staan bewoon je nu het laatste huis
de hoge rots, zo hard, zo kaal, zo koud

oh lief, je weet niet meer wat vliegen is

© els van dinteren

Schuim en as

op de uiterste punt waar twee zeeën
samenkomen zocht ik een geschikte plek
kwam tot rust en maakte een stapeltje

het was moeilijk het vuur gaande te houden
rook steeg op in noordelijke richting
verwaaide beeld, geur, herinnering zeewaarts

dansend daalde je op de schuimende golven
teruglopend de etsende nietsontziende wind
aan mijn handen het laatste restje as

later at ik ijs met zoete frambozen

© els van dinteren

Dubbelportret

met bagage bestaand uit diep verlangen
kiest ze zonder aarzelen haar doel
rustig ontwaakt, kinderen gewekt
gevoed gedag gekust
het afscheid is altijd voor kort tijd
om het diepe zelf wat rust te gunnen

een zwierige jas in spiegelruit
jonger: maar in één oogopslag
‘het kind is de moeder van de vrouw’
ongedurig, rusteloos maar trouw
zoals het bloed kruipt zo loopt
het schaduwbeeld herinnering
in tijd voorbij’

© els van dinteren

error: Inhoud is auteursrechtelijk beschermd!