l Gedichten – Els van Dinteren
Close

BRODSKY

San-Michele
San-Michele

 

vanaf de Fondamenta degli Incurabili* staar je

over het water naar het stille dodenrijk

zijn boot zal je brengen daar waar je zal rusten

in nabijheid van haar, je geliefde Venetië

dampende mist, de sfeer van stilte dragend

het water, de tijd, licht en donker

heden en verleden, verlangen en vervulling

liefde en afscheid, taal en uiteindelijk zwijgen

de onvermijdelijke dood, het metaforische

incurabile voor alle pijn

met geheven hoofd de tsarenstad achter je gelaten

– jij, luie jood die niet wilde werken- dichter en schrijver

verboden in je eigen kernachtige taal, de zangerige

monotone aanhoudende klanken

het lichaam verteerd door rook alcohol en melancholie

de geest vervuld van eigenwaarde liefde en passie

langzaam neergegaan in opstandigheid

rust waar je wilt zijn, Isola di Michele

bedevaartplaats voor dichters en schrijvers

Igor Stravinsky in nabijheid en op minimale afstand

Murano, waar het brakke water en het heldere glas

je gedichten en verhalen weerspiegelen

 

*Kade der Ongeneeslijken/Venetië

met dank aan De Bezige Bij

 

Inktzwam (coprinus comatus)       

Inktzwam
Inktzwam

 

in het gras onder de berk verscholen

de ontluikende witte hoed de zachte schubben

daarboven een licht gekleurde tepel

de gesloten onderkant draagt mysterie

zwarte magie voor latere dagen

 

de jonge hoeden voorzichtig gesneden

behoedzaam beroerd  zacht bekokstoofd

met verse inkt het recept geschreven

 

© els van dinteren

Moeder van drie gratiën

ze is jong maar heeft een vage zachte rimpel rond

haar mond, haar handen in rustige beweging

terwijl haar oudste kind -een jonge vrouw-

voorzichtig aandacht vraagt terwijl ze voor ons

kookt wordt er gelachen om een goede grap

als een schoonheid binnenschrijdt de rugzak vol

geleerde stof: een uitbundig gemeende groet

daarna volgt rustig pianospel, sereniteit

haar derde kind -zeer beweeglijk theatraal-

vertelt hoe haar drukke dag verloopt

een verhaal over wiskunde, Grieks, Latijn maar

altijd de fietstocht met behoorlijk veel tegenwind.

 

© 060920 els van dinteren

Troost

over rotsen de wankele afdaling met

zicht op verhalende cipressen waar

Hugenoten begraven zonder steen

of voortvluchtig in de diaspora

terug klimmend in de verte het

terracotta dak  de oude deur

schietgaten in de wanden

laaghangend mist  rook  geur van hout

de oeroude rank levert haar vrucht

in harsachtige herinnering  samen

met kaas in schimmelzout

vruchten gerimpeld door tijd

gekonfijt  maar de kern zo zoet als

liefde die moeilijk te verklaren valt.

© Els van Dinteren
Cevelas (France)

25 jaar nadien

HERINNERING

 

in de kamer wees hij waar de tafel stond

hoe de kinderen hier hun eerste stappen zetten

dagelijks geluk van rust en geborgenheid

thuis rustte nu in muren overwoekerd

 

door wingerd  wilde hop  lager de varens

oude mossen  witte lelies

de trap hing moederziel alleen boven was gezonken

in de hel van geweld en haat

 

een rode kastanje had als nieuwe bewoner

de ruimte al bloeiend in bezit genomen

buiten – zwaar van kersen abrikozen en druiven

het uitzicht met beboste bergen een roepende

 

aangevreten door het grote vergeten

geen verzachtende omstandigheden te vinden

op de onbegaanbare wegen van

Srebrenica en Potočari

 

© 040715  els van dinteren

geschreven n.a.v. de documentaire Waarom Srebrenica moest vallen

Verlangen

© Klara Dijkema

 

we plukten stengels en gooiden de bloemen

aan de kant van de sloot, het ging om holle stelen

die fluit zouden worden, als het lukte om er

vorm in te snijden en er toon uit te blazen

 

de bloemen werden meegenomen als dank

voor het late buitenspelen, nadat eten met

grote snelheid was verorberd en door haar

een boterham voor onderweg was ingepakt

 

nu komt de toon uit andere instrumenten

de overdaad langs het zandpad wordt gesneden

om tafels te sieren met het prille groen

het zachte crème als filigrein van een mooie kindertijd

 

© Els van Dinteren

 

 

Virtueel

Picasso-vrouw: Le Rêve

 

vertrouwd, teder, zachtaardig

beantwoordt hij mijn vragen

zonder verbazing en terughoudend

voorzichtig met zijn poëzie

 

kleedt hij mij in zijden Georgette

wikkelt mijn verlangen in een jas

van zacht soepele Kasjmier

hier is alleen het mooiste goed

 

geen moeite om mij mee te delen

dat het goed is wat ik doe:

ik ben zijn open boek

hij prijst mij en prijst mij…

 

zonder hem te mogen zien

horen, voelen

proeven

 

© els van dinteren

 

 

 

 

 

Kinderwonderwereld

op de gedekte tafel het thé-complet
met petitfour, koekjes, bonbon
naast thé-kannetje en suikerpot
voor de kleintjes de wonderschelp

vanuit het grote bed onder de warme
oranjerood gestikte deken samen
turen naar het grote waterglas
minuut….na minuut…na minuut

tergend langzaam ontvouwt zich
het bloemenspektakel en verschijnt
voor minder dan één dag heel China
in bontgekleurd crêpepapier.

© els van dinteren

 

Herfstzielen

nevel hindert het ochtendgloren
er is geen sprake van klare taal
of hoop op heldere gedachten

de dag blijft hangen tussen oeroude
stenen in geur van bladerrot
en sfeer van schoonheid en verval

bij het veen waar zij gevonden is rijzen
angstige gedachten, stijgen vragen op:
hoe kon het gebeuren, was ze alleen?

cirkels omarmen de verstilde plek waar
opvliegende vogels en bladgeritsel
ontaarden in een trage danse macabre.

© els van dinteren

Vertigo

zonder aanwijzing of bericht heb je
het vertrouwde zelfgebouwde nest verlaten
ik wacht, verstoken van je tederheid
hoe ver ben je gevlogen?

vastgeketend in een hoofd met dons
en een kapstok vol herinnering
vlieg je door een heg met doornen
je laatste pak zo linnengrauw -de schering

los van inslag- en aderen als rood koraal
het hoofd nog trots geheven maar geen poot
om op te staan bewoon je nu het laatste huis
de hoge rots, zo hard, zo kaal, zo koud

oh lief, je weet niet meer wat vliegen is

© els van dinteren

error: Inhoud is auteursrechtelijk beschermd!