l Gedichten – Page 2 – els van dinteren
Close

geknot leven

 

 

genoodzaakt terug te reizen kwam

de tijd in hoog tempo los

vlak landschap in luchtige lente

oevers met zacht walsend riet

geknotte wilgen als stille getuigen

 

scheve boosheid als gebalde vuisten

in strenge slagorde langs rustige wegen

takken slordig vergaard gestapeld

afgesneden van de ouderlijke stam

 

om later eigenzinnig tot bloei te komen

in ontelbare zilverdonzige katjes

en vluchtig dansende pollen

onder koele heldere voorjaarszon

 

©  els van dinteren

‘de ziel moet altijd op een kier’

Marlene Dumas

 

‘de ziel moet altijd op een kier’

Emily Dickinson

 

waarom vroeg je mij…

 

heb je van haar gehoord of zeker wel gelezen

de gedichten die ze schreef

de kleine kamer waarin ze leefde

dag en nacht gekleed in de sobere

witte jurk   wilde daarmee bewijzen

maagd te zijn en dat te blijven

 

over kracht en humor, haar lichte spot

vertelde van de mens die ertoe deed

van aarde, religie, haar gecreëerde god

over afscheid haar troostend gedicht

‘als iemands vriend gestorven is…

verdriet, dat is het merg van leed’

 

© els van dinteren

 

 

Robert Walser

Robert Walser

We gaan nu aan de zijkant

van de weg staan

met onze rug naar

de samengebonden palen.

 

We kijken niet hoe de weg loopt

door het bos, kalm over de heuvel.

 

We zetten onze hielen tegen elkaar

de tenen van onze gepoetste schoenen

iets uit elkaar.

 

We houden in onze hand

de paraplu en de hoed

want de zon schijnt.

 

De schaduw op de weg

laat de rondingen van de handgreep zien.

 

We zijn een heer, zij het

een ietwat verlopen heer.

 

 

De Dood van Robert Walser

Veertien was ik, onder de kerstboom.

Hij zeven en zeventig.

De kamer rook naar mandarijnen

toen hij, ver weg, in de bergen, ging wandelen

voor de laatste keer zonder overjas.

Ik kende hem niet.

 

Het was niet erg koud

het sneeuwde zachtjes

en de weg lag vrolijk in het verschiet.

Hij stapte stram voorwaarts

zijn vaag-rode stropdas om zijn hals

en zijn hoed stevig op zijn hoofd.

 

En toen hij, ver van Herisau

in Appenzell-Ausserhoden tot stilstand

kwam tegen een hoopje sneeuw

zag hij voor het laatst

de lichte vlokken waaien.

 

Hij dacht misschien

aan de jongen die hij was

die cadeautjes kreeg

en aan zijn moeder.

 

 

Op weg

Maar nu even stilstaan

dwars op het pad, met de rug

naar wat komt.

 

Handen in de zakken

voeten in de sneeuw

kijken naar het bos.

 

Maar dan weer op weg

de bochten nemen.

 

Kom, vooruit, schop

de sneeuw naar voren

Je komt waar je loopt.

 

 

Remco Ekkers, Gedichten

Uit: De Gids. Jaargang 158 (1995)

PLEGEN

op het moment dat het ongeluk even

om de hoek woont om uit te rusten

of misschien naar een ander werelddeel

vertrokken is om genadeloos toe te slaan

 

besluiten wij het schamele geluk eerlijk

te delen -samen rustig op te stijgen naar

het eenzaam niemandsland- eerzaam

in vol vertrouwen en zonder spijt te vliegen

 

met in de hand een brevet van onvermogen

de landingsbaan ver buiten zicht

 

men noemt dit overspel

 

 

uit: roekeloos ontknoppen, Philip Elchers, Groningen, mei 2015

@ els van dinteren

Weemoed

Het is onze ervaring dat wij

weemoedig worden door dingen die

voorbijgaan –als die niet meer

terugkomen. Oude foto’s

kunnen ons ziekmaken van verlangen

naar wat voorgoed verleden tijd

is geworden. Wat is gebleven

zijn wijzelf. Misschien moet je

de weemoed voorstellen als draden

die ons aan de dingen binden.

Draden die steeds langer en

dunner worden en die bij een bepaalde

gestemdheid beginnen te zingen……

en snijden gaan.

 

Soms zijn wij het

die voorbijgaan, worden we overmand

door weemoed om de dingen die

stil zijn blijven staan.

 

Uit: ’t Komt allemaal goed

© Gerrit Krol, gedichten

BRODSKY

San-Michele
San-Michele

 

vanaf de Fondamenta degli Incurabili* staar je

over het water naar het stille dodenrijk

zijn boot zal je brengen daar waar je zal rusten

in nabijheid van haar, je geliefde Venetië

dampende mist, de sfeer van stilte dragend

het water, de tijd, licht en donker

heden en verleden, verlangen en vervulling

liefde en afscheid, taal en uiteindelijk zwijgen

de onvermijdelijke dood, het metaforische

incurabile voor alle pijn

met geheven hoofd de tsarenstad achter je gelaten

– jij, luie jood die niet wilde werken- dichter en schrijver

verboden in je eigen kernachtige taal, de zangerige

monotone aanhoudende klanken

het lichaam verteerd door rook alcohol en melancholie

de geest vervuld van eigenwaarde liefde en passie

langzaam neergegaan in opstandigheid

rust waar je wilt zijn, Isola di Michele

bedevaartplaats voor dichters en schrijvers

Igor Stravinsky in nabijheid en op minimale afstand

Murano, waar het brakke water en het heldere glas

je gedichten en verhalen weerspiegelen

 

*Kade der Ongeneeslijken/Venetië

met dank aan De Bezige Bij

 

© els van dinteren

Inktzwam (coprinus comatus)       

Inktzwam
Inktzwam

 

in het gras onder de berk verscholen

de ontluikende witte hoed de zachte schubben

daarboven een licht gekleurde tepel

de gesloten onderkant draagt mysterie

zwarte magie voor latere dagen

 

de jonge hoeden voorzichtig gesneden

behoedzaam beroerd  zacht bekokstoofd

met verse inkt het recept geschreven

 

© els van dinteren

Moeder van drie gratiën

ze is jong maar heeft een vage zachte rimpel rond

haar mond, haar handen in rustige beweging

terwijl haar oudste kind -een jonge vrouw-

voorzichtig aandacht vraagt terwijl ze voor ons

kookt wordt er gelachen om een goede grap

als een schoonheid binnenschrijdt de rugzak vol

geleerde stof: een uitbundig gemeende groet

daarna volgt rustig pianospel, sereniteit

haar derde kind -zeer beweeglijk theatraal-

vertelt hoe haar drukke dag verloopt

een verhaal over wiskunde, Grieks, Latijn maar

altijd de fietstocht met behoorlijk veel tegenwind.

 

© els van dinteren

Troost

over rotsen de wankele afdaling met

zicht op verhalende cipressen waar

Hugenoten begraven zonder steen

of voortvluchtig in de diaspora

terug klimmend in de verte het

terracotta dak  de oude deur

schietgaten in de wanden

laaghangend mist  rook  geur van hout

de oeroude rank levert haar vrucht

in harsachtige herinnering  samen

met kaas in schimmelzout

vruchten gerimpeld door tijd

gekonfijt  maar de kern zo zoet als

liefde die moeilijk te verklaren valt.

© els van dinteren
Cevelas (France)

error: Inhoud is auteursrechtelijk beschermd!