l Gedichten – Page 2 – Els van Dinteren
Close

Vertigo

zonder aanwijzing of bericht heb je
het vertrouwde zelfgebouwde nest verlaten
ik wacht, verstoken van je tederheid
hoe ver ben je gevlogen?

vastgeketend in een hoofd met dons
en een kapstok vol herinnering
vlieg je door een heg met doornen
je laatste pak zo linnengrauw -de schering

los van inslag- en aderen als rood koraal
het hoofd nog trots geheven maar geen poot
om op te staan bewoon je nu het laatste huis
de hoge rots, zo hard, zo kaal, zo koud

oh lief, je weet niet meer wat vliegen is

© els van dinteren

Schuim en as

op de uiterste punt waar twee zeeën
samenkomen zocht ik een geschikte plek
kwam tot rust en maakte een stapeltje

het was moeilijk het vuur gaande te houden
rook steeg op in noordelijke richting
verwaaide beeld, geur, herinnering zeewaarts

dansend daalde je op de schuimende golven
teruglopend de etsende nietsontziende wind
aan mijn handen het laatste restje as

later at ik ijs met zoete frambozen

© els van dinteren

Dubbelportret

met bagage bestaand uit diep verlangen
kiest ze zonder aarzelen haar doel
rustig ontwaakt, kinderen gewekt
gevoed gedag gekust
het afscheid is altijd voor kort tijd
om het diepe zelf wat rust te gunnen

een zwierige jas in spiegelruit
jonger: maar in één oogopslag
‘het kind is de moeder van de vrouw’
ongedurig, rusteloos maar trouw
zoals het bloed kruipt zo loopt
het schaduwbeeld herinnering
in tijd voorbij’

© els van dinteren

error: Inhoud is auteursrechtelijk beschermd!