l Deksels van sarcofagen – Els van Dinteren
Close

Deksels van sarcofagen

Ergens achteraan op de Pincio of misschien al in de Villa Borghese

liggen in de open lucht tussen de struiken twee deksels van sarcofagen,

gehouwen uit steen van een mindere kwaliteit. Het zijn geen kostbaarheden,

ze liggen daar maar. In de lengte uitgestrekt rust daarop het echtpaar dat

zich er eens bij wijze van memento op heeft laten uitbeelden. Men ziet

veel van die deksels in Rome: maar in geen enkel museum en in geen enkele

kerk maken ze zo’n indruk als hier onder de bomen, waar de figuren zich

neergevlijd hebben als op een picknick en net ontwaken uit een slaapje dat

tweeduizend jaar heeft geduurd.

Met het hoofd op hun elleboog liggen ze elkaar aan te kijken. Het enige dat

ontbreekt is tussen hen in een mandje met kaas en wijn.

De vrouw heeft een kapsel met kleine krulletjes, – zo dadelijk zal ze het voor

haar middagslaapje schikken volgens de laatste mode. En ze glimlachen naar

elkaar; lang, heel lang. Je wendt je ogen af: ze blijven het doen, er komt geen eind aan.

Die trouwe, brave, burgerlijke, verliefde blik heeft de eeuwen getrotseerd; hij

heeft in het oude Rome het oog verlaten en kruist vandaag het jouwe.

Verbaas je er niet over dat die blik jou niet loslaat; dat beiden niet wegkijken

of hun ogen neerslaan: ze verstenen niet, maar vermenselijken erdoor.

 

Uit: Robert Musil, Het postume werk van een levende

Ceder Editie, Meulenhoff Amsterdam, 1978

 

Delen

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

error: Inhoud is auteursrechtelijk beschermd!