l Echte liefde – Els van Dinteren
Close

Echte liefde

Het kwam vooral door het kijken naar de indrukwekkende werken van de kunstenaar Richard Long. Het was zondagmiddag, Schuberts Forellen zwommen door het boshuis, de zon scheen en het stenen kunstwerk in de tuin lag er na regen en wind wat slordig bij. Een eigen kunstwerk, gemaakt naar Richard Long: Een grote ronde plaat van Corten-staal, in het midden één grote steen, omringd door een krans van kleine vuurstenen. Geel en bruin, op een piédestal van hout. Per wandeling werd steeds één steen meegenomen. Zo ontstond na jaren wandelen een volledig kunstwerk.
Ik rangschikte de stenen, verwijderde oud blad en maakte het geheel voorzichtig schoon: bijna eerbiedig. Waar kwam die emotie vandaan? Waarschijnlijk door mijn herinnering, het verval in de natuur en de intense beschrijving van het werk van Richard Long. Zijn kunstwerken ontstaan tijdens zijn wandelingen door het oude Engelse landschap. Ook het lopen ziet hij als een onderdeel van het kunstwerk.

Mijn wandelingen zijn korter. De zanderige wandelpaden in het bos worden regelmatig door landbouwwerktuigen geëgaliseerd, waarbij stenen -vooral vuurstenen- bovenkomen. Er worden kleine vuurstenen gevonden, half of geheel tot werktuigjes geslepen. Er is inmiddels een mooie verzameling ontstaan. Kinderen vragen vaak of ze uit het stenen tijdperk komen: Ja, natuurlijk!

Bijna dagelijks maakten we een wandeling: soms een ‘kleine om’, bij redelijk weer een ‘middelgrote om’, maar hij genoot het meest van een ‘grote om’, waarbij we altijd los van elkaar liepen. De één snel van tred, de ander trager maar niet minder intens. Hij was thuis in de omgeving en sloeg vaak onverwacht even rechts of links af. Dan wachtte hij me op bij een splitsing. Ik liet me door hem nooit van de wijs brengen. Meestal kwamen we op dezelfde tijd weer thuis. Misschien hield hij me wel van een afstand in de gaten. Altijd was ik verrast en blij hem weer te zien: mijn grote blonde liefde.

Op een onstuimige dag raakte ik hem kwijt: hij was eigenwijs en trok zijn eigen pad. Na wat roepen en fluiten kwam er geen reactie. Uren later en heel ongerust zag ik hem bij het huis rondscharrelen. Ik vroeg waar hij geweest was. Hij keek me wat vragend aan. Ik wist toch dat ik op hem rekenen, hij liet me nooit in de steek!

Na veertien (maal zeven) jaar kon hij niet goed meer lopen. Hij had veel plezier had gebracht en mocht beslist niet lijden. Hij merkte dat er iets ging gebeuren en maakte een luid huilend geluid. Het afscheid was heftig maar snel. Er werd in de bostuin een graf gegraven: voorzichtig gewikkeld in het diepblauwe satijnen laken werd hij daar langzaam in gelegd. Er werd gehuild. Hij werd toegedekt met verse humus, mos en zachte bosgrond.

Vandaag maakte ik het kunstwerk met de vuurstenen schoon. Daaronder ligt hij, nu al negen jaar. De emotie is niet veranderd.

Ik durf geen andere hond meer te nemen: veertien jaar, dat haal ik niet.

@ els van dinteren

Delen

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

error: Inhoud is auteursrechtelijk beschermd!