l Echte liefde – Els van Dinteren
Close

Echte liefde

Het kwam vooral door het kijken naar het werk van Richard Long, tentoongesteld in museum De Pont in Tilburg en uitvoerig aangekondigd in De Groene Amsterdammer. Het was zondagmiddag, Schuberts Forellen zwommen rustig door het boshuis, de zon scheen en het stenen kunstwerk in de tuin lag er na regen en wind wat slordig bij. Mijn eigen kunstwerk gemaakt naar Richard Long: Een grote ronde plaat van Corten-staal, in het midden één grote steen, omringd door een krans van kleine vuurstenen: geel en bruin, op een piédestal van hout. Per wandeling werd steeds maar één steen meegenomen. Zo ontstond na jaren een volledig kunstwerk. Ik rangschikte de stenen, verwijderde oud blad en maakte het geheel voorzichtig schoon: bijna eerbiedig. Waar kwam die emotie vandaan? Waarschijnlijk door herinnering, ontluikende natuur en de intense beschrijving van het werk van Richard Long. Zijn kunstwerken ontstaan tijdens zijn wandelingen, meestal erg lange wandelingen door het Engelse landschap. Het lopen ziet hij als kunst.
Mijn wandelingen zijn van kortere duur en ontaarden niet in uitbundige kunstwerken. De zanderige wandelpaden in het bos worden regelmatig geëgaliseerd, waarbij prachtige stenen -vooral vuurstenen- bovenkomen. Soms worden er kleine vuurstenen gevonden die half of geheel tot werktuigjes zijn bewerkt. Heel oud en heel bijzonder. Er is inmiddels een kleine verzameling ontstaan. Kinderen vragen vaak of ze uit het stenen tijdperk komen: Ja, natuurlijk!
Bijna dagelijks maakten we een wandeling: soms een ‘kleine om’, bij redelijk weer een ‘middelgrote om’, maar hij genoot het meest bij een ‘grote om’, waarbij we altijd los van elkaar liepen. De een snel van tred, de ander trager maar niet minder intens. Hij was thuis in de omgeving en sloeg vaak ook even rechts of links af. Meestal werd er op mij gewacht bij een splitsing. Ik liet me door hem nooit van de wijs brengen. Vaak kwamen we op het zelfde tijdstip weer thuis. Misschien hield hij me wel van een afstand in de gaten. Altijd was ik verrast en blij hem weer te zien: mijn grote blonde liefde.
Bij thuiskomst legde ik de gevonden steen in een bak water; stenen kleuren in water prachtig op. Eens op een onstuimige dag raakte ik hem kwijt: hij was weer eigenwijs en trok zijn eigen pad. Na wat roepen en fluiten kwam er geen reactie. Uren later en heel ongerust zag ik hem bij het huis rond scharrelen. Hij zocht mij. Ik vroeg waar hij geweest was. Hij keek me wat vragend aan. Ik wist toch dat ik op hem rekenen, hij liet me nooit in de steek!
Na veertien (maal zeven) jaar kon hij niet goed meer lopen. Er werd besloten dat hij ons heel veel plezier had gebracht en beslist niet mocht lijden. Trouw tot de laatste dag. Hij merkte dat er iets ging gebeuren en maakte een luid jankend geluid. Het afscheid was heftig maar snel. Er werd in de bostuin een diep gat gegraven: voorzichtig gewikkeld in het diepblauwe satijnen laken werd hij in zijn graf gelegd. Daarna werd hij toegedekt met humus, zachte bosgrond en sterrenmos.
Vandaag maakte ik het kunstwerk met de vuurstenen schoon. Daaronder ligt hij, al zeven jaar. De emotie is nog hetzelfde.
Ik durf geen andere hond meer te nemen: het afscheid en die veertien jaar, dat red ik niet.

© els van dinteren

Delen

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

error: Inhoud is auteursrechtelijk beschermd!