l Into the cloud – Els van Dinteren
Close

Into the cloud

Hoe ze er gekomen zijn weet ik niet, maar ze zaten samen zeer devoot naast elkaar in het bushokje, zaterdagmorgen in de vroege ochtendzon. Vanaf de overkant van de straat hoorde ik een aangenaam zacht gezang. Ze waren niet even groot; de één leek iets ouder dan de ander. Wel droegen ze beiden dezelfde soort kleren, hoewel; eenzelfde grote witte sluier. Boven hun mooie licht getinte gezichten bevond zich een verhoging, een soort hoge fez met daarover een linnenachtige sluier. Het leek of ze zojuist uit een middeleeuws schilderij waren gestapt. Aan hun voeten droegen ze gekleurde slippers met boven op de voet een plastic vlinder. Hun lichamen waren verborgen in bontgekleurde jurken met daaronder een moderne spijkerbroek. Ze zongen liederen en keken daarbij in een schrift met harde kaft, dat de oudste met een teder gebaar op haar schoot vasthield. Ze zongen zacht, mooi en tweestemmig en lieten zich niet afleiden. Af en toe werd een bladzijde omgeslagen. Inmiddels was ik overgestoken en stond ik naast het bushokje om het lieve tweetal voorzichtig te observeren. De teksten in het schrift waren in een voor mij vreemde taal geschreven, met balpen en in een keurig meisjeshandschrift.

Nadat ze even pauzeerden vroeg ik of ze misschien liederen uit de Koran zongen. ‘Oh nee mevrouw, wij zijn Christenen’, sprak de oudste zacht en sloeg zorgvuldig haar schrift dicht om mij de voorkant te tonen. Een gekruisigde en bebloede Christus aan het kruis liet zich zien, samen met de heilige maagd Maria in tranen en een aantal beulen die net de laatste spijker hadden geslagen. Een zeer kleurrijk en ook voor mij bekend tafereel. Het meisje streelde met haar hand de afbeelding en boog licht voorover. ‘We zijn Christenen uit Eritrea en wonen nu Drenthe, al iets meer dan een jaar en we leren Nederlands spreken. Vandaag gaan we bidden en zingen in Groningen.’ De andere engel knikte slechts en leek erg verlegen.

Ik vertelde dat ik ook Christen was (dat blijf je uiteindelijk je hele leven, of je het wilt of niet). Ze reageerden verbaasd en er verscheen bij beiden een brede goedkeurende glimlach. Daarna stegen ze heel langzaam in alle devotie op in noordelijke richting, tevreden en al zingend met het tekstboek onder de arm.

 

© Els M.M. van Dinteren

Delen

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

error: Inhoud is auteursrechtelijk beschermd!