l Karper – Els van Dinteren
Close

Karper

Verlegen stond hij aan de deur; ik had hem verwacht, maar nu nog niet. De rouw stond nog in zijn ogen, zijn tranen waren nog niet gedroogd en de stevigheid die ik van hem kende was nog niet teruggekeerd in zijn grote stramme lijf.

‘Ik wil je’….sprak hij….’vragen…of je samen met mij….’

Ik maakte koffie met een glas benedictine en informeerde hoe het met hem ging. Hij maakte een verwarde indruk en had zich waarschijnlijk moed ingedronken. De koffie met likeur viel in goede aarde. Eerst werd er omheen gepraat, maar het hoge woord kwam er snel uit: hij was alleen en dacht dat ik…

ik was toch ook… en zou hem…en natuurlijk ook mezelf ….ons beiden dus eigenlijk…vroeger konden we toch ook goed met elkaar… ja, we hebben veel gelachen en samen mooie dingen gemaakt….en we houden beiden van een goed leven….alleen is ook maar…ja, zij is nu weg…. nu moet ik maar…kijken …

Zij was drie maanden dood en hij was nu op zoek naar een vrouw die hem kon troosten en voor hem kon zorgen. Zijn tegenprestatie was een mooi huis, geld, kunst, reizen en de stroeve vriendelijkheid die hij van-huis-uit had meegekregen.

Nadat de dood plotseling bij haar op bezoek kwam wist ik dat hij zou komen, maar deze haast?

Ik stelde hem voor om voorlopig voor zichzelf te zorgen: alleen zijn, verwerken, leren aanvaarden. Ja het kost tijd, geduld en rust. Daar nam hij geen genoegen mee: hij dacht in andere werkwoorden en wilde snel toeslaan.

‘Ik wil zo graag’…

Moest ik hem nu vertellen over wederkerigheid, zeggen dat ik niet alleen was? Althans niet altijd. Voorzichtig met hem omgaan of de nodige duidelijkheid verschaffen? Ik stelde nog een kop koffie voor om intussen mijn tactiek te bepalen.

Nadat ik had geïnformeerd naar zijn kinderen kwam hij onmiddellijk terug op zijn vraag. Hij is een wat koppige en soms narrige man, niet de ideale eigenschappen om vrouwen te plezieren.

Ik stelde voor om op kerstavond bij mij te dineren. ‘Kerstavond wordt hier gevierd met een uitgebreide maaltijd, waarbij karper belangrijk onderdeel is. Een Midden-Europese oude cultuur.

(Mijn visboer weet dat hij tegen die tijd voor mij moet zorgen).

We luisteren het Weihnachtsoratorium van Bach. Ja, helemaal en af en toe een hapje en liever niet praten.

Daarna ga je weer naar huis of naar je kinderen.

Met Pasen doen we de Mattheus na paasbrood en eieren; later op de dag staat er haas op het menu. Jij mag dan koken, ik weet dat je het heel goed kunt. Als we het dan beiden leuk vinden zouden we met Pinksteren even naar Wenen kunnen gaan om boodschappen te doen en kunst te kijken. Ik laat je de stad zien. Dan ben je voorlopig met de feestdagen onder de pannen.’

Hij voelde hier helemaal niets voor. ‘Ik hou niet van die Bach van jou, en aan karper moet ik al helemaal niet denken, al die graten. Eet je echt zo gek op die feestdagen? Van wie heb je dat geleerd, of bedenk je dat ter plekke? En Wenen heb ik al gezien. Als het aan mij ligt eten we gewoon buiten de deur, een goed verzorgd kerstdiner in ons goeie goed, en ik betaal natuurlijk alles! Maar zo te zien ben je daar niet tevreden mee; je bent wat eigenwijs en verwend, hè?

Jammer dan!

Ik ga maar eens, en smakelijk eten.’

 

@ els van dinteren

 

Delen

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

error: Inhoud is auteursrechtelijk beschermd!