l MANTELZORG – Els van Dinteren
Close

MANTELZORG

We zijn in de stad van werkers met opgestroopte mouwen. Het is een mooie vrijdagmiddag rond half twee. Plaats: het intieme bibliotheektheater, even voor aanvang van de conferentie Vrouw en Werk. Buiten is het voorjaarsweer, de meeste gasten komen binnen zonder jas, een enkeling draagt er een over de arm. Ook deze man in zijn keurig verzorgde grijze krijtstreepje. Hij stapt resoluut op een groepje mannen af; ze blijken elkaar te kennen. De conversatie stopt even, ze begroeten elkaar hartelijk en de krijtstreep geeft al pratend -zonder op of om te kijken- zijn jas af aan een gekleurde vrouw van middelbare leeftijd. Zij staat iets verderop naast de garderobe. De vrouw neemt de jas aan en hangt hem keurig op een knaapje achter de balie, waar nog niet veel jassen hangen.

Binnen is het aangenaam: de zaal is druk bevolkt met veel vrouwen en enkele mannen. Het is tijd: ik heet iedereen welkom en kondig het begin van de conferentie aan, geef een korte inhoud van het programma en wijs de aanwezigen en passant op de schilderijen en tekeningen aan de wand, door vrouwen gemaakt. ‘Ze zijn mooi en te koop; het geld wordt besteed aan een op te richten kinderkunstproject, dus sla uw slag! Het is originele mooie, niet dure internationale kunst!’

De wethouder Sociale Zaken, ons project zeer goed gezind, houdt een korte inleiding en spreekt zijn zorg uit over oplopende aantallen en krimpende financiën, maar is ook optimistisch: er zijn veel aanmeldingen voor diverse cursussen. Daarnaast hebben instellingen en bedrijven werk- en stageplaatsen aangeboden. Hij hoopt dat het aantal vrouwen met een uitkering de komende jaren zal afnemen. Ik dank hem voor zijn positieve bijdrage en voor de goede samenwerking.

Het is nu tijd voor de hoogleraar vrouwenstudies. Zij loopt rustig naar voren en neemt plaats achter het spreekgestoelte en kijkt aandachtig de zaal rond. Haar verhaal is glashelder en doorspekt met voorbeelden over sterke vrouwen in deze actieve stad met meer dan honderd verschillende culturen. Ze bepleit met verve de thema’s leren, werken en kinderopvang. Mantelzorg ziet ze als een groot goed. Dan pakt ze plotseling haar tas die naast haar staat, neemt er iets uit en richt haar blik weer op de zaal en vervolgt haar interessante verhaal.

Na afloop van haar inleiding steekt ze haar hand op en geeft een terloopse toevoeging: ‘Wil de heer in het grijze gestreepte pak straks het nummertje van zijn jas bij mij ophalen? Het is nummer elf. Helaas kan ik u de jas niet aanreiken, meneer. Ik moet naar mijn volgende afspraak. Er wacht een groep jonge studenten op me. Dat vindt u toch niet erg, hè? Volgende keer beter.

Ik dank u allen voor uw aandacht.’

—————————————————————–

Leestip: Rebecca Solnit, Men Explain Things to Me (2014) en het artikel in de Groene van 3 maart 2016 van Joost de Vries ‘Sommige mannen kùnnen niet eens fluiten’ en Marja Pruis ‘Grote goedheid uw naam is vrouw’.

 

© els van dinteren

Delen

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

error: Inhoud is auteursrechtelijk beschermd!