l Metamorfose – Els van Dinteren
Close

Metamorfose

 

Vanmorgen heeft mama er echt helemaal niets over gezegd. Zij is heel grappig en zit altijd vol leuke verrassingen. Het is half één en ze staat bij het schoolhek op ons te wachten. De bushalte is voor ons huis, maar daar vertrekken we niet. ‘We nemen de volgende halte’, zegt mama. Onze vriendinnen mogen niet mee: we gaan met de bus naar Utrecht. Mama heeft haar mooie jas aan en haar lichte nieuwe hoed op. Mijn zusje en ik lopen ieder aan een hand. Onderweg vertelt ze dat we naar meneer Streumer gaan, onze kapper in Utrecht. Hij gaat onze vlechten bekijken. De kapsalon is aan de Oude Gracht naast de bioscoop. Boven woont tante Netty, de vriendin van mama. Zij is kapster. Het ruikt er heel erg naar parfum, zeep en ook naar verbrande haren. Daar zijn rare tangen voor watergolf bij oude vrouwen en hele vieze shampoo voor permanent-krullen. Mijn zusje en ik hebben zelf krullen, van papa en mama gekregen. Onze krullen zijn verstopt in dikke vlechten met grote strikken.

Mama zet mij op de hoge kappersstoel en haalt mijn vlechten voorzichtig uit elkaar. In de spiegel zie ik meneer Streumer met zijn gemene lach, terwijl hij mijn lange haren zachtjes streelt. Hij is een hele erge enge man! Mama staat erbij en kijkt ernaar en houdt mijn zusje vast. Dan pakt hij zijn schaar en knipt steeds heel voorzichtig een handje vol van mijn haar af en legt het in een langwerpig doosje met wit vloeipapier. Ik roep nog: ‘Nee mama, dit wil ik niet!’ Maar mama vertelt ons dat het haar te veel wordt, iedere morgen dat kammen en vlechten maken. Korte kopjes zijn in de mode!

In heel weinig tijd word ik anders. Hetzelfde overkomt mijn zusje: ook een kort kopje.  Nu zijn er twee doosjes met onze lange haren. Daarvoor heeft hij vijftien gulden per doosje in mama’s hand gedrukt. Wij krijgen van hem ieder een gulden voor een ijsje bij Venezia. Van tante Netty krijgen we snoep en complimenten: ‘Oh, wat zijn jullie mooie meisjes, nu zijn jullie groot!’

Wat zal papa ervan zeggen als hij straks thuiskomt van zijn werk? Misschien krijgt mama wel ruzie.

We eten een heel lekker ijsje met slagroom en krijgen ook nog een nieuw jurk. In de bus naar huis is het heel stil. Mama is heel moe en wij ook. Misschien ga ik straks wel huilen. Ik voel af en toe aan mijn korte haar en ik weet dat het zal groeien, dat er weer vlechten komen. Maar dat duurt heel lang. Dat is pas als ik oud ben: misschien wel twaalf jaar.

Papa kijkt verbaasd en trots naar ons. Hij vraagt mama: ‘Waar zijn de vlechten gebleven?’ ‘In twee doosjes bij Streumer…voor pruiken’.  Papa zegt: ‘Geen sprake van. We halen het haar terug en die jurken hebben ze gewoon van ons gekregen!’

De volgende dag gaat mama weer naar de stad om de doosjes op te halen. Thuis verdwijnen ze in de kast, hoog achter het serviesgoed. Daar blijven ze heel lang liggen tot de kamer en suite wordt doorgebroken en de kasten met een deel van de inhoud verdwijnen.

© els van dinteren 200920

Delen

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

error: Inhoud is auteursrechtelijk beschermd!