l Naar aanleiding van Onvoltooide Liefdesbrieven (Michaïl Sjisjkin) – Els van Dinteren
Close

Naar aanleiding van Onvoltooide Liefdesbrieven (Michaïl Sjisjkin)

Het is een dans macabre waarin je optreedt. Onwaarschijnlijk maar waar. Je draagt je witte pak, met daaronder je donkerblauwe zijden hemd. Ze hangen weer om je heen, de vrouwen waarmee je werkt, mee uitgaat en met ons bevriend. Je opent je dans met Alice, een kop groter en je steun en toeverlaat op het werk. Onderweg ontmoet je Troes en Truida, zij zijn nichten, dansen samen en hebben heel wat te bespreken. Je kust hun hand, altijd charmant. Dan is er een changement en ik zie je zwevend gaan, naar stille Ans. Zij heeft haar dranktas met likeur aan haar arm en geeft je slokjes. Je lust er wel pap van; maar zij heeft het nippen tot kunst verheven, dus dat wordt aanpassen. Het wordt merkwaardig aangenaam en de rij wachtenden wordt groter. Ik zie mijn moeder met haar kleine dure schoentjes. Zij danst met haar oudste zoon, terwijl haar kleinzoon zich in een totaal andere maat voortbeweegt. Papa is druk en tekent een hittebestendige paternoster. Op de bank aan de zijkant zit jouw moeder, zonder feestjurk, met haar schort nog aan en op haar versleten pantoffels. Zij kijkt uit naar haar man, die al langgeleden vertrokken is. Zoals gewoonlijk zijn haar nylons aan flarden, maar wat kan het schelen. Het uiterlijk is hier niet van belang. Plotseling roep ze: “Waar zijn we hier, jongen” en jij roept: “In het vagevuur, moeder. Het wachten is waar we straks heen gaan.”

Uit een zijdeur verschijnen Lea en Bob. Zij zijn voorzien van een reistas en zijn al aan de Gouden Poort geweest, die door dominee beloofd was. Ze zijn er nog niet aan toe, of mogen ze er nog niet in? Voorlopig zijn ze tevreden met de gasten in het vagevuur, hoewel het zeker niet hun doel is. De Hemel was toegezegd, maar soms lopen zaken anders dan verwacht. Ze dansen voorzichtig rond en groeten bekenden en onbekenden en constateren: wel erg veel ongelovigen hier. Het valt op dat niemand een horloge draagt: tijd is hier schijnbaar niet van belang. Er wordt ook niet gegeten: zeker een te aardse bezigheid?

Het wordt alsmaar warmer en opeens zie ik dat je één vleugel op je rug draagt. De andere is gesmolten en hangt er verloren bij. Sommige aanwezigen hebben alleen maar kleine stompjes waar nog vleugel uit moet groeien. Er ontstaat plotseling een groot gat waarin de bloedhete hel te zien is. Dante loopt zijn ronde, samen met Vergilius. Je ruikt de vuile opstijgende dampen. Oh, wat ben je bang daarin te verdwijnen. In je smetteloze witte pak kijk je over de rand, snuift wat en maant ons hier onmiddellijk weg te gaan. Je roep nog: “Zonder pijn kan er geen leven zijn”, teksten uit het nog niet vergeten verleden. Als de muziek afgelopen is stel je voor samen aan de oude Port te gaan. Ja, gedronken moet er worden, zeker onder deze zware omstandigheden.

Dan volgt het lied: Ich bin der Welt abhanden gekommen…

Ik stribbel tegen, ik wil nog niet, laat me los, ik wil nog niet. Blijf verdomme van me af!

 

© 050314/060920 els van dinteren

Delen

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

error: Inhoud is auteursrechtelijk beschermd!