l Ondergrondse kunst – Els van Dinteren
Close

Ondergrondse kunst

Tokkel.

Onder mijn huis bevindt zich een kleine parkeerplaats, die twee straten en een parkje met elkaar verbindt. Onlangs heeft er een langdurige renovatie plaatsgevonden: er is eindelijk meer verlichting, alle wanden zijn schoongemaakt en van duikboot-grijze verf voorzien: alles graffiti-proef! Er is ook nieuwe bestrating aangebracht. Maar dat is niet alles: de bewoners hadden inspraak bij het tot stand komen van twee kunstwerken: één op de rechter en een op de tegenovergestelde wand. Jammer genoeg heeft niet iedereen meegewerkt. Er heerste een diverse sfeer: ‘Kunst op de parkeerplaats, wat ’n onzin!’ Toch kwamen er enkele ideeën binnen. Er werd een keuze gemaakt voor één modern en één traditioneel werk. Dat resulteerde in een gezapig stadsgezicht met op de voorgrond onze vertrouwde Bartje, uitgevoerd in diverse sferen grijs tot en met diepzwart. De bruine bonen denken we er zelf wel bij. Het andere kunstwerk droeg al snel een controversieel thema: het was een karakteristiek portret van de overleden Asser stadszwerver en muzikant Tokkel. Met de familieleden van de overledene was contact opgenomen. Zij waren zeer content met het voorstel hem te vereeuwigen als stadskunstwerk in de openbare ruimte.

De corporatie-schilder had er zijn hele creatieve passie ingeworpen: het resultaat zag er prachtig uit, na dagen werken inclusief het incasseren van diverse opmerkingen. Weliswaar was het ook opgetrokken in dezelfde saaie tinten, maar voorzien van een zwierige streek en een sluikse glimlach. Tokkel kijkt ons vanaf zijn muur ondeugend aan, zoals we hem hebben gekend. Hij was nog niet droog of daar kwamen de eerste bezoekers kijken: Tokkel had ook postuum de krant gehaald.

Natuurlijk bleven de scheldkanonnades niet uit: ‘Wat moet die schoft op onze muur? Waarom een zwerver die tot zijn dood van de maatschappij geprofiteerd heeft. Belachelijk!’
De verbale creativiteit van enkele buurtbewoners loog er niet om. Ik lied overigens luid en duidelijk weten het een prachtig karakteristiek portret te vinden. Inmiddels is het rumoer gezakt.
Tokkel was eerder bekend als een goed gitarist en zanger, die langzaam verviel tot een slordige sterkgeurige drugsverslaafde. Iedereen die hij tegenkwam vroeg hij om geld. Dat kreeg hij meestal: hij hoorde bij het stadsbeeld.  Ondanks alles bleef hij een aardig mens. Voor vrouwen die hij leuk vond had hij de volgende tekst: ‘Meisje wil je even met me neuken…het kost maar een gulden.’

Deze tekst zal mening meisje -jong en oud- niet vergeten zijn. Er werd vooral door ‘de meisjes’ om gelachen, maar geen gebruik van zijn genereuze aanbod gemaakt. Nu is hij vereeuwigd op de muur onder mijn huis, de ondeugende man met zijn ontwapende lach.

Gisteravond parkeerde ik mijn auto naast zijn grote portret. Ik groette hem. Er lag een rode roos, die prachtig afstak tegen het geheel. Ik verwacht meer bloemen, beertjes en andere zachte pluisdieren.

Als die komen…ik zal ze zeker niet opruimen!

© tekst en foto evd150419/250320

Delen

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

error: Inhoud is auteursrechtelijk beschermd!