l Voorjaarsdans – Els van Dinteren
Close

Voorjaarsdans

Beeld:  waterman, houtdruk, ncmd/canada ‘72

Vanuit het niets hoor ik de zachte tonen van een rustige wals. Er is geen orkest en ook geen radio. De muziek zit in mijn hoofd of hoor ik het zoals toen, lang geleden, in de baarmoeder. Zachte trillingen door de buikwand die zich nestelden in mijn brein?

De klanken worden luider, daar verschijn jij, licht bewegend in mijn richting. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is lopen we elkaar tegemoet, omarmen elkaar voorzichtig en draaien als volleerde dansers in dezelfde richting. Jij neemt de leiding -dat doe je prettig- ik beweeg met je mee. Godzijdank heb ik mijn hakken aan, dat danst hoger. Zo kan ik mijn hoofd tegen je hals leggen, voor een beter evenwicht. Je vindt het goed en buigt voorover op de maat van de muziek. We dansen de zwaartekracht ver voorbij. Ik zweef, je laat mij rusten en tilt mij een stukje van de grond. Is er grond? We vliegen als kleurrijke vogels over de stad, zoals bij Chagall. Soms raken we los van elkaar, maar er is iets dat ons wonderlijk weer samenbrengt.

De stemming verandert, de wals wordt treuriger: een ‘valse triste’. Onze stijl past zich aan tot een Engelse wals -langzaam, voorzichtig, bewuster. De schoonheid blijft maar de blijdschap verandert in melancholieke troost. Boven de prachtige stad zweven we voorzichtig naar het grote park. Daar rusten we onder een witte sering. Het is heerlijk, ondanks de valse triste…als we elkaar net willen …is er een dissonante luide aanhoudende toon, hinderlijk hard, van een vreemde orde.

Ik moet weg. Wel heb ik de hakken aangehouden.

© els van dinteren

Delen

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

error: Inhoud is auteursrechtelijk beschermd!