l Zoete verleiding – Els van Dinteren
Close

Zoete verleiding

Het loopt tegen Pasen en dan moeten we anders eten. Boter zit niet meer in een pakje, maar is gevormd tot een lammetje in plastic verpakking. Kleine aardappels liggen verpakt in folie met truffelboter en geurige kruiden. Eieren zijn te vinden in allerlei uitvoeringen en maten: hartig en zoetig. Het assortiment vleeswaren en kazen is oneindig uitgebreid.

Ik dacht even aan de Mattheus Passion en de opstanding van de Heer, maar dat lijkt hier niet van toepassing. De winkel waar ik dagelijks inkopen doe speelt in op de komende feestdagen. Ze zijn op alles voorbereid. Het zal ons aan niets ontbreken. Bij het schap van de toetjes moet ik even wachten. Er staat een ouder echtpaar met een karretje. Hij roep: “Ja, deze wil ik graag”, en zij antwoordt: “Nee, dat doen we niet, niet goed voor je hart.” Hij is een kleine man met een kaal hoofd en guitige ogen. Hij draagt klompen en lijkt zo weggelopen van zijn boerenbedrijf. Zij is grijs, niet alleen van haar, maar helemaal. Hij probeert het nog een keer en kijkt in een buikvormige glas met rode kersen. Zij laat zich niet afleiden en pakt een pot havermoutpap en leest aandachtig het etiket. Ik pak ook zo’n pot kersen: het zijn Amarene-kersen, zure gekonfijte kersen op zware siroop. Ze komen uit Italië en zijn bijna nooit te krijgen, alleen rond de feestdagen. Een delicatesse voor bijzondere recepten, zoals een semifreddo: een heerlijk ijsgerecht. Maar ook goed voor allerlei andere desserts.

“Hoe eet u deze?” vraagt de man. Ik vertel hem dat ik ze eet met kwark of met cake en slagroom. Zij kijkt me verwijtend aan. “Maar u kunt thuis ook gewoon het potje opendraaien, een lepeltje pakken en er één of twee proeven.”  Zijn kraaloogjes worden glimmend en zijn mond lacht over de hele breedte van zijn gezicht. “Nee”, zegt zij. “Ik betaal het zelf” roept hij en houdt de pot kersen tegen zijn borst. Ik wens hem succes en loop door voor mijn andere boodschappen.

Bij de kassa staan ze voor mij: eerst de vrouw met haar boodschappen. Zij legt demonstratief een ‘houtje’ tussen haar en zijn aankopen. Als zij betaald heeft is hij aan de beurt. Een pot Amarene-kersen, een emmertje Turkse kwark en een spuitbus met slagroom betaalt hij met een briefje van 10 euro. Hij houdt genoeg over voor een ijsje.

Bij het naar buiten gaan kijkt hij nog even achter haar rug om en schudt zijn hand langs zijn rode rechterwang heen en weer: Mmmmmm…heeeeerlijk!

© Els van Dinteren

Delen

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

error: Inhoud is auteursrechtelijk beschermd!